Kahit ngayon lang, be my diary. Gusto kong ilabas yung sama ng loob na nararamdaman ko ngayon. Nobody listens here. They never care about me and kahit sa nararamdaman ko.

Alam mo mula ng bata pa ako, never kong naramdaman na mahalaga ako sa nanay ko. Honestly! Siguro may mga araw, panahon at oras na mabait sya, nakakapag-bonding kami, nagtatawanan? Pero alam mo, kahit pa napaka precious sakin ng mga sandaling yun, nagiging balewala na lang din. You know why? Kasi lahat ng tao dito balewala lang sa kanila yun. Lalo na ang NANAY ko.

Pinilit ko ang sarili ko na maging masaya sa piling nila, masanay at hindi nalang pansinin ang mga MASASAMANG UGALI NA MULA BATA PA AKO AY PINAPAKITA AT PINAPARAMDAM NA NILA SAKIN.

I received Academic Excellence Award when I graduated on my 2year-course in college. That day was very special kasi I feel the appreciation. Pero after that? WALA NA ULIT!!!! Everytime na may hihingin ako money for my project, lagi na lang nagdududa. Hindi naniniwala at walang pake-alam whenever I explain myself. Napakarami pang pangyayari na napakasakit sakin and walang makadamay sakin. Even my boyfriend. (Wala naman sya tumblr so he can’t read this). Ayokong sabihin sakanya lahat ng nangyayari sakin kasi everytime na nag kwento ako, naaawa ako sa sarili ko. Parang wala akong pamilya! 

Hindi ko na sasabihin lahat lahat kasi mukhang hindi matatpos ang kalbaryo ko sa pamilyang ito hangga’t hindi pa ako independent sa kanila. Pero ngayong mga oras na to, habang binabahagi ko sayo ang problema ko, walang ibang tumatakbo sa isip ko kundi ang MAGLAYAS! 

Multiple times ko nang naririnig sa nanay ko ang mga salitang “WALA KANG KWENTA, IKAW ANG PAPATAY SAKIN, WALA AKONG MAPAPALA SAYO, BWISET KA SA BUHAY KO, BASTOS KA, at ang masakit, SANA NUNG BATA KA PA PINATAY NA KITA O KAYA NILUNOD AT PINAAGOS SA ILOG!” 

Now tell me. Masarap ba ang buhay na may ganito? Sabihin na nating pinupuri din naman ako ng nanay ko kahit papano pero if I will count all of those?

Isa lang sa sampu ang papuri tapos kinakalimutan pa agad-agad. Sa mga makakabasa nito, malamng iba-iba ang comment nyo saking ugali pero kung ikaw ang nasa kalagayan ko, SASAYA KA BA???????

Yeah right. The title was right. Today (July 28,2012) is a happy day for me. Again, we spent time together here in our house. :)) We did our projects and he helped me a lot. He just got home just now and I am preparing to sleep already so …

GOODNIGHT for now and SWEET DREAMS :D

*happy =”>

It’s time for me to create my 3Ds max project. But I’m getting a hard time to finish it. Gosh! How I wish I have the same talent with my boyfriend. He is very amazing. He can think for different designs or whatsoever creative things. If only I can borrow his mind, imagination and talent, I will surely do that.

But for now, I need to focus, and hopefully I may create my OBRA MAESTRA! :p 

My boyfriend keeps on editing some 3D models to enhance his skill on that software, while me ????

Here I am, playing, chatting, blogging!

Puro laro na lang ako, mga bagay na hindi dapat muna inuuna. Ano ba yan! Naiinis ako sa sarili ko pero kahit naman tumigil na ako sa kalokohang ito, hindi naman ako makagawa ng mga dapat gawin kasi nga ….

TINATAMAD AKO !! :’(